Kâğıdı silgiyle düzeltmeye çalışmak

Selâmün aleyküm,

Arşiv doldurmaya devam. Bu sayı, Ocak sonunda çekilmiş ve masada kitap olmadan konuşulmuş bir videodan çıkan yazıya açılıyor. Askerlik sürüyor, kanallar hâlâ sessiz. Bu metinleri yazarken şunu fark ediyorum: bir fikri kamera karşısında söylemekle yazıya dökmek aynı şey değilmiş. Yazı, insanın kendi cümlesini yakalamasına daha çok müsaade ediyor. Bu yazıda birkaç cümlemi yakaladım ve değiştirdim.

Asıl mesele. Yazıcıdan çıkan kâğıtta bir hata varsa, o hatayı kâğıdın üzerinde silgiyle silmek beyhûdedir. Hatayı düzeltmek isteyen dosyaya döner. Ben yılları o silgiyle geçirdim: takvimi değiştirdim, uygulamayı değiştirdim, şehri değiştirdim. Bastıran dosyaya hiç bakmadım.

Hepimize öğretilen bir formül var: sahip ol → yap → ol. Önce param olsun, sonra kurayım, o zaman girişimci olurum. Mantıklı görünür. Arızası şudur: başlama iznini hep dışarıya verir, o izin de tam olarak hiç gelmez. Çünkü şart geldiğinde çıta da yükselir.

Bunun bir de içimize işleyen tarafı var. "Sahip olunca yapacağım" cümlesini her kurduğumuzda kendimize sessizce şunu tekrar ediyoruz: şu an yeterli değilim. Yıllarca tekrarlanan cümle, bir müddet sonra tekrar olmaktan çıkar. Ve bunun tembellikle alâkası yok — ben bu formülü çok çalışırken de uyguladım.

Kadim olan formül tersidir: ol → yap → sahip ol. Fatih, İstanbul'u aldığında Fatih olmadı; daha şehzâdeyken, yastığının başında haritayı çizerken zaten Fatih'ti. Merhum Erbakan'ın cümlesi de bunun hulâsası: "İman varsa imkân da vardır."

Ama burada bir sınır var ve yazıda o sınırı en başta çizdim, sonda değil. Bu bir "yapana kadar taklit et" metni değil. Taklit, olmadığın hâli başkasına göstermektir; seyircisi vardır. Niyet, henüz gelmemiş bir hâlin gereğini bugün kendi üzerine almaktır; kimse görmeden, sabah beşte tutulur. Bizim elimizde üç şey var: dua, niyet ve gayret. Netice bunların hiçbirine ait değil — netice takdirdedir.

Yazıda bir de kendi mahsulümden bir rakam var ve iyi bir rakam değil. Onu gizlemeden yazdım; çünkü kendine anlatılan hikâye, tutmayan bir rakamı düzeltmez. Hikâye kapıyı açar. Kapıdan sonrası terdir.

Yazının sonunda yedi günlük küçük bir amel var: her sabah tek cümle, tek iş, on beş dakika.

Yazıyı buradan okuyabilirsin: https://berkehalilbayraktar.com/blog/kendine-soyledigin-yalan

Bu haftanın suali: bugün "şartlar oluşmadı" diye ertelediğimiz o işe, aslında hangi cümlenin izin vermediğini biliyor muyuz?

Allah'a emanet olun.