Eksikliği ben mi hissettim

Selâmün aleyküm,

Arşivi açmaya devam ediyoruz. Bu sayı, Fütûhu'l-Gayb serisinin beşinci makalesinden çıkan yazıya açılıyor. Askerlik devam ediyor, kanallar hâlâ sessiz; bu metinler o sessizliğin ortasında, kayda geçmemiş şeyleri kayda geçirmek için yazılıyor. Serinin dördüncü durağı manevî ölümdü — içerideki savaş. Beşincisi dışarıyı soruyor.

Asıl mesele. Geylânî beşinci makaleye tek bir ikazla giriyor: "Dünyayı zâhirdeki güzelliği ile görürsen aldanma." Bu cümleyi bugün okumak, sekiz asır evvel okumaktan çok daha zor. Çünkü zâhir artık cebimizde ve 4K çözünürlükte duruyor.

Geçen hafta bir akşam, hiçbir şey olmamışken kendimi kötü hissettiğimi fark ettim. İşler fena değildi, sıhhatim yerindeydi. Sadece yarım saat ekranda aşağı kaydırmıştım. Telefonu bıraktığımda oda aynı odaydı ama içimde bir eksiklik açılmıştı. Sonra şunu düşündüm: bu eksikliği ben mi hissettim, bana mı hissettirildi?

Yazıda üç suale bakıyoruz — bizi kim, niçin ve nasıl programlıyor. Cevap, karakterimizde değil, bir dikkat iktisadında: kendini tam hisseden insan istihlâk etmez, o yüzden eksik hissetmemiz gerekir. Akış bize yalnız parıltılı olanı gösterir; kimsenin ağladığı, iflas ettiği, üç kere reddedildiği saatleri göstermez. Yani huzursuzluk bir arıza değil, mahsulün kendisi.

Bir de şunu ayırmak lazım, yoksa metin dünya düşmanlığına dönüşür: dünyanın kendisi kötü değil. Dünya nötr bir saha. Mesele hanı yakmak değil, hanı ev sanmamak. Bunun bir de doğrudan bize dokunan tarafı var: imtihan, unvan, ciro. Sistem hepsinin ucuna aynı hükmü asıyor: alamazsan sen bir hiçsin.

Yazının kalbi de burada: o imtihanın neticesini hayat memat meselesi yapan şey senin azmin değil, sistemin sana dayattığı başarı putudur. Sen elinden gelenin en iyisini yap ki zaten yapıyorsun; terini dök ki zaten döküyorsun. Ama neticenin, kıymetini belirlemesine izin verme. Nasip, gayretin bittiği yerde Allah'ın takdirinin başladığı alandır.

Bir de Geylânî'nin sahradaki adam benzetmesi var ki ilk okuduğumda afalladım. Onu yazıda bıraktım — sarsıntısını bozmadan okunması gerekiyor.

Yazıda yedi günlük küçük bir amel de var: ekranı her kapattığında 10 saniye dur ve tek kelime yaz.

Yazıyı buradan okuyabilirsin: https://berkehalilbayraktar.com/blog/dunyaya-hangi-gozle-bakmali

Bu haftaya bir sual bırakıyorum: "Bu imtihanı kazanamazsam ben ne olurum?" sualine içimizden gelen cevabı kim yazdı?

Allah'a emanet olun.