Bir başlığı geri alıyorum

Selâmün aleyküm,

Arşivi siteye taşımaya devam ediyorum. Bugünkü yazı, geçen Aralık'ta çektiğim bir videodan çıktı — ve o videonun başlığını buraya taşımadım.

Başlık şuydu: "Depresyondan Kaçamazsın. Onu Ezmelisin."

Askerdeki bu aylarda o başlığa birkaç kere döndüm ve şuna karar verdim: "ez" bir emirdir, emir de bir fatura keser. Ezemeyen adam, bir de ezemediği için kendini suçlu hisseder. O faturayı ben kesmek istemiyorum. Videonun içindeki asıl cümleyi ise olduğu gibi koruyorum, çünkü hâlâ doğru buluyorum: karanlıkla kılıç sallanmaz. Karanlığı yenmenin tek yolu ışığı açmaktır.

Asıl mesele.

Karanlık bir şey değil, bir yokluk — ışığın yokluğu. Bu yüzden tutacak bir yeri yok. Odaya girip karanlığı yumruklamak insanı sadece yorar. Bir şeyi ortadan kaldırmanın yolu bazen onunla uğraşmak değil, yerine bir şey koymaktır.

Ama yazının en başına bir ayrım koydum ve bültende de tekrar edeceğim, çünkü bunun atlanmasına razı değilim: her ağırlık aynı ağırlık değildir. Depresyon bir tıbbî teşhistir. Uyku, iştah, dikkat ve hisleri aynı anda bozan, haftalarca süren bir hastalıktır. Hastalık iradeyle çözülmez, tedaviyle çözülür. Hekime gitmek zayıflık değil tedbirdir — kırılan kol için doktora gitmek nasıl zayıflık değilse. İki haftadan uzun süren, sabah kalkmayı imkânsız kılan bir ağırlık varsa, benim yazımın tavsiyesi tek cümledir: bir uzmana görün. Defter tutmak tedavinin yerine geçmez ve geçtiğini söyleyen metinlerden uzak durmakta fayda var.

Yazının konuştuğu şey daha başkası: gâyesizliğin ağırlığı. Hasta olmayan ama yönü de olmayan insanın hâli. Ben bu hâli tanıyorum; içinden geçtim, zaman zaman hâlâ geçiyorum.

Orada bir usûl var: kendine üst üste yedi kere "niçin" sormak. Birinci kattaki cevap ("rahat yaşamak için") kimseyi sabah beşte yataktan kaldırmıyor. Yedinci kattaki cevap bambaşka bir şey oluyor.

Bir de defter var. Adı zafer defteri; her akşam üç küçük zafer yazılıyor. Üçünün de küçük olması şart — büyük olursa yazacak bir şey bulunamıyor ve defter üçüncü gün kapanıyor.

Yazı burada: https://berkehalilbayraktar.com/blog/karanligi-yenmenin-yolu

Kapanışta tek sual:

Son bir haftada, hiçbir ekran açık değilken kesintisiz on beş dakika sessiz kaldığım oldu mu? Olmadıysa, benim "boşluk" sandığım şeyin sahiden boşluk olduğuna nereden emin oluyorum?

Allah'a emanet olun.